بازگشت همتی به رأس بانک مرکزی، یک تصمیم اقتصادی نیست؛ یک سؤال سیاسیِ بی‌پاسخ است. اگر همتی عامل جهش ارزی بود، چرا بعد از رفتنش اوضاع بهتر

رکود در اقتصاد ایران ادامه دارد؛ شاخص مدیران خرید مرداد به ۴۵.۳ رسید و تولید، فروش و اشتغال در پایین‌ترین سطح سه سال اخیر قرار گرفت. کاهش

خاموشی‌های مرداد دوباره گریبان صنعت سیمان را گرفت؛ صنعتی انرژی‌بر که هر بار در اولویت قطع برق قرار می‌گیرد، بی‌آنکه سیاستی پایدار برای

اروپا هشدار داده اگر تا پایان اوت پیشرفتی در مذاکرات نباشد، «مکانیسم ماشه» را فعال می‌کند؛ بندی از برجام که می‌تواند همه تحریم‌های

ایران با افت کم‌سابقه ذخایر سدها و تشدید خشکسالی، وارد مرحله‌ای تازه از بحران آب شده است؛ مرحله‌ای که فراتر از کمبود منابع، ابعاد توسعه‌ای،

سیاست‌های تجاری تهاجمی آمریکا در سال ۲۰۲۵، سلطه دلار را وارد مرحلۀ فرسایشی کرده و کشورهای در حال توسعه را به جستجوی جایگزین‌های ارزی سوق

حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و بازداشت نیکولاس مادورو، نخستین بحران ژئوپلیتیک ۲۰۲۶ را رقم زد؛ بحرانی که برخلاف انتظار، بازار رمزارزها و

مازاد تجاری بی‌سابقۀ چین، نشانه‌ای از قدرت صادراتی این کشور است، اما در پس آن اقتصادی با تقاضای داخلی ضعیف، بحران عمیق مسکن و تعویق اصلاحات

حذف ارز ترجیحی با وعده انتقال یارانه به خانوارها، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین اصلاحات اقتصادی سال‌های اخیر آغاز شده است؛ اصلاحی که موفقیت آن

وقتی علم اقتصاد قربانی شعارهای پرطمطراق می‌شود، نتیجه‌اش نسخه‌پیچی‌های عوام‌فریبانه‌ای است که نه برای نجات مردم، که برای حذف عقلانیت

در میانه تهدیدهای ژئوپلیتیکی و بحران‌های فزاینده اقتصادی، دولت ایران همچنان به مماشات و عقب‌نشینی در برابر فشارهای کوتاه‌مدت ادامه می‌دهد؛

در منطقه‌ای پرریسک و ناپایدار، تاب‌آوری اقتصاد ایران در برابر سناریوهای جنگی به آزمونی حیاتی بدل شده است؛ گزارشی از الزامات ساختاری